Het wordt nooit perfect: geluk is niet maakbaar….

Het wordt nooit perfect: geluk is niet maakbaar…

Er is altijd wat. Ben ik eindelijk op vakantie waar ik zo naar heb uitgekeken vanwege drukte en stress, zit ik me na een paar dagen te vervelen en voel ik heimwee. Is het mooi weer, heb ik ‘t te warm. Ben ik blij dat ‘t eindelijk gaat regenen, loopt de kelder onder. Wat je ook wenst, er is altijd wat. Het is nooit perfect. En dat is voor een HSP-perfectionist best lastig. Ik wíl het zo graag perfect, maar dat lukt dus niet. Het hoort bij HSP zijn: het graag goed doen (vooral voor de ander) en een hoog streefniveau hebben. Plus natuurlijk een grote controledrang en ‘als-dan’ denken. Als ik 5 kg afval ben ik gelukkig, als ik maar ergens anders woonde voelde ik me beter, als mijn partner meer begrip voor me heeft ben ik wél happy.

Hier zit een mythe achter. Als je maar hard genoeg aan jezelf werkt en je best doet word je gelukkig. Niet waar dus. Want er is altijd iets. Soms iets groots en verdrietigs zoals het verlies van een dierbare. Vaak iets kleins als met je sokken in iets nats gaan staan. Gatver!

Hoe hard je ook aan jezelf werkt sommige dingen zijn gewoon zoals ze zijn. Je kunt je gedrag veranderen (en dat is niet gemakkelijk, neem dat maar van mij aan). Maar op hoe je gebakken bent heb je weinig invloed. Als je nare dingen hebt meegemaakt en daar trauma’s aan hebt overgehouden kun je middels hard werken en therapie ervoor zorgen dat het hanteerbaar en dragelijk wordt. Maar het gaat nooit helemaal weg. Net zoals dat als je eenmaal een burn-out of depressie hebt gehad je daar altijd gevoeliger voor blijft. En dat is oké. Meer zit er vaak niet in. Een cliënt zei laatst tegen mij: Maar wanneer is het nou klaar? (hij had behoorlijk wat trauma’s opgelopen). Waarschijnlijk nooit helemaal. Het is als een ui waar je steeds een laag vanaf pelt maar het duurt heel lang eer je bij de kern bent. Hij werd er moedeloos van. En dat begrijp ik. Maar heel hard willen dat het weggaat helpt niet. Weerstand werkt vergrotend. Kijk het recht aan en accepteer wat er is. En dat dat niet gemakkelijk is, weet ik uit ervaring.

Gelukkig zijn als standaard norm is in mijn ogen niet haalbaar. Het is geen permanente status. En al helemaal niet maakbaar zoals vaak wordt gedacht. Het leven gebeurt. Je hebt minder invloed dan je denkt. Dus kun je maar beter met de stroom mee dan er tegenin te zwemmen.
Geluk dat zijn piekmomenten. Als je constant gelukkig zou zijn, zou je niet meer weten hoe het voelt. Alles went namelijk. Er is een tegenhanger nodig. En ook al is alles 1 toch is er dualiteit nodig om te kunnen ervaren. Zonder licht geen schaduw, zonder koud geen warm, zonder verdriet geen geluk.

Acceptatie van wat is, is een sleutel naar geluk. Maar hoe doe je dat dan? Het is een toverwoord tegenwoordig met daarnaast het sleetse laat-het-los.
Zomaar iets accepteren is moeilijk want dan lijkt het alsof je alles goedkeurt. Het begint bij je bewust worden waar je last van hebt. Wat voel je? Waar voel je dat? Wat wil jou dat vertellen? En wat heeft het nodig?
Als je dat in de gaten hebt kun je je gedrag gaan aanpassen. En als je je gedrag aanpast ga je je ook anders voelen. En dat wat overblijft (en dat is dus kleiner dan wat er was) kun je gaan accepteren als dat wat niet te veranderen is.

Er is tegenslag nodig om te groeien. Als je niks meemaakt leer je ook niks. Als je geen fouten maakt ook niet. Een fout is niets meer en minder dan een ongewenst resultaat. Je weet daardoor hoe het niet moet en kunt dus gemakkelijker de keuze maak hoe dan wel (maar in ons perfectionistische hoofd moet het altijd in een keer goed, vrij onrealistisch, vooral als je iets nog nooit gedaan hebt. Dat vraag je ook niet van koorddanser in het circus).

Proberen, falen en oefenen zorgen ervoor dat je iets onder de knie krijgt.
Aanmodderen is de norm. Niemand weet hoe het moet: leven. We doen het allemaal voor het eerst. Ook al doet iedereen zijn uiterste best om het moeiteloos te laten lijken: iedereen heeft een verhaal, een verleden en mislukkingen. Ook al lijkt het vaak bij anderen moeiteloos te gaan. Als HSP denk je daar wat vaker en dieper over na. Waar een ander zijn schouders ophaalt en doorgaat blijven wij nog even gezellig rondpiekeren en ons zelf afkammen. Helaas, je blijft de HSP-er die je bent.

En het is allemaal ok. Ook al denk je weleens: piekerde ik maar wat minder, voelde ik het maar allemaal niet zo diep. De andere kant is dat als het wél goed gaat en je op een gelukspiek zit je daar véel intenser van geniet dan de niet-HSP. Lekker puh!!

Om het maar met Leonard Cohen te zeggen: There is a crack in everything, that’s how the light gets in.

Hoe ziet jouw zoektocht naar geluk eruit? Laat het me hieronder weten

Klik hier om een afspraak te maken voor een GRATIS Skype sessie.

8 thoughts on “Het wordt nooit perfect: geluk is niet maakbaar….

  1. Jezelf verliezen is stuurloos geraken
    Jezelf vinden is een groots geschenk
    Jezelf zijn is de Heilige Graal die we vaak niet eens zien
    waardoor we ons zelf weer snel kunnen verliezen..

  2. Anouk,mooie zus,dit heb je prachtig geschreven,is een waarheid als een koe of hoe zegje dat..
    Kan ik me helemaal in vinden!
    Accepteren en loslaten is niet makkkelijk
    Ben er door ontroerd
    Just keep on going,X

  3. Het is volgens mij zo eenvoudig dat het oooooooooooooo zo moeilijk is.
    Ik denk dat als wij tevreden zijn met wat is en met onszelf zijn dat we innerlijke rust kunnen ervaren. In onze kracht blijven, steeds onszelf blijven en intuïtie durven volgen. We mogen ons niet laten beïnvloeden door anderen.
    Helaas trappen we vaak in de val van ons zorgen te maken over het verleden en uit te kijken naar wat we willen hebben, doen of wie we willen zijn. Dit vaak door ons perfectionisme en de omgevingsdruk.

    Grt,
    Kurt

  4. Een waar woord van Kurt, helaas verliezen we ons pure zijn vrij snel uit het oog door de dagelijkse beslommeringen die ons afleiden van het ware zijn…
    Dus vindt snel een manier om deze jas snel weer uit te doen en terug te keren naar de pure kern waar innerlijke rust zetelt en waar je gevoel de specie is waarmee je de voor jou juiste woorden aan elkaar rijgt… Of gewoon zwijgt en je je met alles om je heen verbind en vanuit serene rust waarneemt…

  5. Marcel.
    wat mij raakte in het stuk: dat wat niet te veranderen is accepteren.
    In mijn weg die ik in 2016 insloeg als herstellende van de ziekte verslaving.
    leerde ik de eerste 6 regels kennen van het Gebed van Rheinhold Niebuhr Serenity prayer.
    Later ook het hele gebed, de eerste regels gebruik ik nog dagelijks. en vervang GOD door: iets/macht groter dan mijzelf/ of gids. Het heeft mij enorm geholpen mijn weg te vinden.
    Het afpellen van de ui, is voor mij nog in volle gang, lijkt eindeloos, voor mij is is er niks mis mee te streven naar perfectie, mits ik me realiseer dat ik het nooit zal bereiken.
    groet Marcel

    The full text of the original “Serenity Prayer” written by Reinhold Niebuhr (1892-1971)

    GOD, grant me the serenity
    to accept the things
    I cannot change,

    Courage to change the
    things I can, and the
    wisdom to know the difference.

    Living one day at a time;
    Enjoying one moment at a time;
    Accepting hardship as the
    pathway to peace.

    Taking, as He did, this
    sinful world as it is,
    not as I would have it.

    Trusting that He will make
    all things right if I
    surrender to His Will;

    That I may be reasonably happy
    in this life, and supremely
    happy with Him forever in
    the next.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *