HSP en dieren: een bijzondere connectie…

HSP en dieren: een bijzondere connectie…

Als 3 jarige liep ik rond met een zorgvuldig toegedekte mus in mijn poppenwagen. Helaas dood, dat wel.

Toen ik op de basisschool zat mocht ik een poes uitzoeken in het asiel. Ik koos de allerlelijkste. Waarom wil je die? vroeg mijn moeder onthutst. Omdat niemand die wil hebben, zei ik. Het bleek de liefste kat ooit te zijn. Al mijn zakgeld ging op aan vissen voor het aquarium, voer voor de hamsters en speeltjes voor de kat. Elke zwerfhond op straat sleepte ik mee naar huis en die mocht ik dan nooit houden. Ze waren meestal toch wel van iemand.

Ik heb een diepe connectie met dieren, altijd al gehad. En die is wederzijds. Kijk je een beetje uit met de kat? zei een vriendin vanuit de keuken, ze is nogal schuw en vals. Ehhh, ze lag al bij me op schoot te spinnen. Heel vanzelfsprekend.
Ik heb het niet alleen met alles wat schattig en aaibaar is. Al helpt dat natuurlijk wel. Ik ben bang voor wespen maar als er een binnen zit zet ik hem (al griezelend en net niet gillend) buiten. En spinnen, daar stofzuig ik omheen. Ik sla letterlijk nog geen vlieg dood. Terwijl ik wel vlees eet. Steeds minder, dat wel. Maar toch. Ik vind dat vrij hypocriet van mezelf. Wordt aan gewerkt!

Ik wil niet zover gaan (als sommigen, ik kom het wel eens tegen) dat ik dieren prefereer boven mensen. Vaak is dat uit teleurstelling en nare ervaringen. Ik denk niet dat omgaan met dieren menselijk contact kan vervangen. Het blijven dieren en die moet je niet gaan vermenselijken. Ik kwam laatst bontgevoerde laarsjes voor de hond tegen in een dierenwinkel. Vrij absurd. Wie koopt dat dan?

Ik ging ervan uit dat verbinding voelen met dieren een HSP-ding was maar heb ‘t toch maar even (geheel wetenschappelijk) gevraagd in een HSP-groep op Facebook omdat ik er een hekel aan heb dat allerlei eigenschappen zomaar aan HSP worden gekoppeld. Resultaat: een enkeling had niks met dieren en dat kwam dan ook meestal uit negatieve ervaringen. Het overgrote deel herkende mijn connectie en verbondenheid en dol-zijn-op meteen. Grappig!

Het hebben van huisdieren verlaagt je stress niveau, heb ik ergens gelezen. Omdat dieren altijd in het nu zijn ( zij kunnen niet piekeren over de toekomst of eindeloos een stommiteit uit het verleden herkauwen) nemen ze je daar heel gemakkelijk in mee. Tijdens de verzorging, het voeren, het gezellige gesprek dat je met ze hebt. Ze luisteren namelijk altijd en onvoorwaardelijk. Het aaien van huisdieren verlaagt je stresshormoon cortisol. Mooi meegenomen. Los van dat ‘t erg gezellig is.

We zijn allemaal zoogdieren en huisdieren kunnen dus ook hoogsensitief zijn. Net zoals de 20% bij ons.
Sinds kort heb ik weer een hond. Dat wilde ik al zo lang maar ik werkte teveel buitenhuis en dat vond ik dan zielig. Het is een tweede-handsje, een gevonden zwervertje. Ik zag haar foto op een herplaats site en ik moest huilen. Van herkenning. Ik wist meteen hoe ze was en hoe ze zou voelen. Een hartstikke hoogsensitief hondje. Maar we hadden elkaar nog niet ontmoet. Daar moest ik helemaal voor naar Friesland. Dus dan ga je niet 3 keer kennismaken voor je besluit. Maar ik wist het eigenlijk gewoon al zeker. En het klopte!
We keken elkaar aan en het was een match.
Tuurlijk moest ze even wennen en ik ook. Maar wat is het heerlijk om mijn dag te beginnen met een wandeling in het park i.p.v. tijdens het ontbijt al in mijn telefoon te duiken en zo al te verzanden in mijn mail en ongemerkt gaan regelen, bellen, plannen.

Ik neem veel meer pauze want de hond moet uit. Aan het eind van de dag nog even alle prikkels, energie van anderen en wat je allemaal nog meer tegen komt even lekker van me aflopen buiten. Goh, wat heb ik dat gemist. Ik had soms dagen dat het donker werd en ik nog niet eens buiten was geweest. Natuurlijk gebruik ik mijn bubbel en gronding oefening nog steeds en die zijn vaak ook nog hard nodig.
Daglicht, buitenlucht en lopen doen heel veel. Dat wist ik al van mijn wandelingen in het weekend. Maar dágelijks naar buiten heeft een groot effect op het verwerken van prikkels en ruimte maken in je hoofd.
Naast een blije hond laat ik mezelf nu ook 3 keer per dag uit. Dubbele winst!

 

Hoe is jouw connectie met dieren? Ben ik wel benieuwd naar.

Klik hier om een afspraak te maken voor een GRATIS Skype sessie.

7 thoughts on “HSP en dieren: een bijzondere connectie…

  1. Heel herkenbaar. Ooit t balletje bij een hond uit zn mond getrokken om weg te gooien. Eigenaar kwam verschrikt huis uit rennen omdat de hond agressief zou zijn en zou bijten. Ehm hoezo? Bij een waterplas voor honden kwam een verlegen en gestresste windhond bij me staan zodat ik hem kon aaien. Hij begon te trillen. Waarschijnlijk enige manier om zn spanning kwijt te raken. De diepe connectie vind ik soms moeilijk, vooral als een dier dood gaat, helemaal je eigen huisdier. Vorig jaar is Mn konijn doodgegaan en had me voorgenomen geen dieren meer te nemen, maar een kip koos mij uit. Ik was 2 maanden vrijwilliger bij een Dierweide, maar ik zag en voelde de spanning en chaos onder de dieren dus ben snel gestopt. Dit kipje had ik van begin af al afzijdig zien zitten en elke keer zicht ze me op. Een keertje opgetild en bijgevoerd.toen ik haar weer neer zette kwam ze op hoge poten piepend achter me aan rennen. Dus meegenomen naar huis, afgespoeld want ze zat onder de modder en poep wat ze gewillig toeliet. Nu is ze een trotse dankbare kip die op de bank slaapt en op Mn schouders zit om t eten uit Mn mond te halen. De tranen schieten nog elke keer in Mn ogen als ik eraan denk.

  2. Heel mooi stukje Anouk,
    Moet dan ook even aan Koos denken waarmee we een mooie tijd mee gehad hadden. Misschien kun je je ook nog herinneren dat Serena steeds van alles ving en mee naar huis toe nam..? Ik kan me nog herinneren dat ik in het weekend met de stofzuiger door het huis liep en iets wilde opzuigen dat onder de kamerkast lag dat op een een dor blad leek… Toen ik het nader onderzocht zag ik dat het een platte gortdroge pad/kikker bleek. In plaats van in de prullenbak gooien volgde ik mijn gevoel en zette hem in de spoelbak. Waanzinnig wat ik toen waarnam; Het beestje kwam plots tot leven toen ik hem met water bevochtigde… Geweldig toch zulk een ervaring waar ik jou ook op attent maakte.
    (Veel plezier nog met je leuke hondje !)

      1. Dacht al dat je toen niet oplette en het waarschijnlijk ter plekke vergeten bent… Dit is voor mij geen verhaal maar een super geweldige ervaring voor mij.
        Mocht je het toch nog helder voor je geest hebben, mijn excuses,

        Hoi !

  3. Zooo herkenbaar, als ik terug kijk was ik best wel apart… ik heb altijd dieren gehad en katjes en konijntjes gered. Ik ben opgegroeid op het platte land in Portugal en daar waren heel vele zwerf katjes en honden dus Grace in the rescue! 🙂 ook heb ik van mijn 12de tot mijn 26ste parkieten gehad die ik zeer succesvol heb gefokt. Toen ik kinderen kreeg werd het wat minder maar al snel had ik weer katten in huis. Als tiener was ik de enige in mijn vriendenkring die zon connectie had met dieren, gelukkig ben ik nooit uitgelachen, nu mijn dochters zelf tieners zijn zie dat ik toch wel heel anders was dan de gemiddelde persoon haha dus heel leuk om dit te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *