Hoe voel jij je in het hokje ‘Hoogsensitief’ ?

Hoe voel jij je in het hokje “hoogsensitief”?

 

Ik gaf laatst een presentatie over HSP en toen zei iemand uit het publiek  “Ik vind dit helemaal niks, dat denken in hokjes. Iedereen is gewoon uniek en hokjes werken vooroordelen in de hand”.   O, dacht ik en voelde mezelf een beetje in de verdediging schieten. Want eigenlijk was ik het wel met haar eens en sta ik daar toch zelf het hokje HSP te promoten en te benadrukken. Wat vind ik daar eigenlijk van?

Ik dacht terug aan een ander gesprek van een tijdje geleden. Toen was ik ook aan het uitleggen wat hoogsensitiviteit is. Ze zei: ”Ik geloof niet in hokjes, iedereen is voor mij gelijk”. Maar dat was de kwestie ook helemaal niet.  Waarom kan ‘hokje’ en ‘gelijk’ niet in een zin? Wat zegt dat over degene die dat vindt?

Ik vind in hokjes denken om te oordelen ook niet fijn maar ik weet nog heel goed hoe blij ik was met het hokje HSP toen ik het tegenkwam en mezelf erin herkende. Een feest van herkenning zelfs! Ik ben niet alleen. Er zijn meer mensen zoals ik. Ik stel me niet aan,  het is echt ‘ iets’. Er is over geschreven en onderzoek naar gedaan. We zijn met zo’n 15-20{61f1d858ce816d4438f93b4157b65ada7bc37648793f9a6b76cf6e9a3a90604c} best  ’n groot hok. Ik vind het heerlijk om andere hokjesgenoten tegen te komen en elkaar te herkennen. En dingen te zeggen als: “Tjee, wat ’n lawaai hier. Ook zo’n last van? Echt ’n HSP dingetje”. Dat schept een band.

En ik  pas in zoveel hokjes: het hokje vrouw, hokje blond, hokje klein, hokje ‘of a certain age’ etc. Is daar wat mis mee ? Helemaal niet. Het is lekker duidelijk juist. In de bestekbak is het ook lekker overzichtelijk als de vorken bij de vorken liggen en de messen bij de messen. Je vindt makkelijk iets terug. Lekker structuur en overzicht. Zelfs de mensen die niet in hokjes geloven denken in hokjes. Dat is nu eenmaal onze natuur.   In de oertijd was het heel goed om zo te denken om te overleven: hoort deze bij onze stam of bij de kannibalen? bijvoorbeeld. Is dit een tamme hond of een gevaarlijke wolf ? (nog steeds bruikbaar trouwens).

Het eerste hokje wat iedereen meteen toepast is man- vrouw. Vandaar meteen je verwarring als dat niet duidelijk is. Je kunt dat hartstikke ontkennen maar je doet het ongewild toch. En dat is ok. Daar hoeft helemaal geen oordeel bij te zitten. Gewoon man of vrouw. Oordelen wordt ’t pas als je er mooie of lelijke, arme of rijke , leuke of stomme aan die man of vrouw vastplakt. Want waar het kwalijk wordt is wanneer hokjes (en daar ben ik het eens met de kritische dame in mijn publiek) over vooroordelen gaan. Het hokje vrouw en niet kunnen inparkeren bijvoorbeeld slaat nergens op en is niet eens waar. Het hokje bouwvakker en ongevoelige hork trouwens ook. En het wordt al helemaal eng bij hokjes Moslim dus terrorist . Mensen zijn meer dan dat ene hokje. Sterker nog, je past in zoveel verschillende hokjes en bij iedereen in een andere samenstelling dat je daar dus weer lekker uniek van wordt.

Wat ik vervelende hokjes vind, zijn excuushokjes zoals : ik ben hoogsensitief en heb dus geen sociaal leven of ik ben boven de 50 en dan ga ik niet meer aan een opleiding beginnen (laat staan een eigen bedrijf). De overbekende ‘ik ben voor een dubbeltje geboren en word nooit een kwartje’. En wat dacht je van ‘hoogopgeleide vrouwen boven de 40 komen niet meer aan een man’ of ’ik ben zo gevoelig, niemand begrijpt me’. Lekker makkelijk om je zo’n hokje  toe te eigenen. Dan hoef je niks. Het ligt al vast want tja, je zit in een hokje waarin iederéen hetzelfde is.  Wordt ‘n  soort slachtofferhokje. Dan gaat het dus voorbij aan de nuttigheid zoals herkenning en daardoor zelfinzicht. Dan krijgt je hok tralies en gaat belemmerd werken.  Wordt het ‘n beetje benauwd daar met z’n allen. Sleutel: bewustwording en jezelf in de ogen durven kijken om te ontdekken of je in een excuushokje zit. Dat brengt namelijk niks. Het kan heel comfortabel voelen vooral als er ook nog een facebookgroep voor is waarin je elkaar met z’n allen lekker kunt gaan zitten bevestigen dat het zo ellendig met jullie gesteld is in dat hokje. Tuurlijk is een beetje zwelgend zelfmedelijden op z’n tijd best lekker en kan ook functioneel zijn. Je bent even wat minder streng voor jezelf. Maar geef niet de schuld aan het hokje! Blijf realistisch.
Dus ga voor de functionele hokjes waar je wat aan hebt! Het hokje ‘ krachtige vrouwen’ , ‘ HSP’s die hun mannetje staan’, ‘ stoere mannen die graag knuffels uitdelen’.

Dus laten we hokjes vooral gebruiken waar ze nuttig voor zijn: duidelijkheid en begrip. Dan laten we de enge  vooroordelen weg en stappen we vanzelf uit het hokje van ‘mensen die  niet van hokjes houden’.

Hoe denk jij hierover? Laat het me hieronder weten

of Klik hier om een afspraak te maken voor een GRATIS Skype sessie.

 

7 thoughts on “Hoe voel jij je in het hokje ‘Hoogsensitief’ ?

  1. Hoi Anouk, en ik wil er ook bij! 😉 Wat een geweldig stuk heb je geschreven. Ik herken mezelf hier zo goed in (is ‘mezelf’ ook een hokje? ;-P) Ook ik voel me soms in de verdediging schieten en ben het ook soms eens met tegenstanders van ‘hokjes’. Maar jij hebt het heel goed uitgelegd.
    Dankjewel!

  2. Het eeuwige hokjes verhaal! Oh wat hoor ik dat vaak.. Mijn visie: het gaat niet om het hokje, maar hoe je ermee omgaat. Je kunt een hokje gebruiken om een ander of jezelf te begrijpen, te normaliseren (oh er zijn er meer die zo zijn), om ruimte te creëren ( oh dit is wat ik/jij nodig hebt om goed te kunnen functioneren). Maar je kunt ook iemand in een hokje stoppen en nawijzen en beperken. Daarom ben ik ook meer een voorstander van het praten over labels (ook al zo omstreden). Maar een label, dat ben je niet, daar zit je niet in, dat draag je. Samen met alle andere labels die je draagt. En al die labels samen, dat ben jij!
    En ik ben overigens dolblij met het label HSP, want weten dat ik niet de enige ben die met dat ene labeltje rondloop, maakt dat ik me verbonden voel en mezelf beter kan accepteren.

  3. Dank je wel voor deze mooie blog, heel herkenbaar! En laten we niet vergeten dat ‘HSP’ eigenlijk ook veel meer is dan één hokje. Zelf ben ik bv erg gevoelig voor geluid en sfeer, maar bijvoorbeeld niet voor engelen en aura’s die veel andere HSP’s juist wel weer ervaren. Het blijft een spectrum, net als veel andere dingen (zelfs man-vrouw!). Oftewel: er zijn > 7 miljard hokjes 🙂

  4. Hoi Anouk, ik weet pas sinds een jaar dat ik hooggevoelig ben. Ik was 43. Lekker laat. Ik ben altijd een laatbloeier geweest, dus het past wel een beetje bij me . Eén van de eersten die ik het vertelde was mijn beste vriendin. Ik zei dat ik eindelijk wist waarom ik ben zoals ik ben. Er is ineens zo veel duidelijk. Ik begin mezelf te begrijpen. Ik ben hoogsensitief. Wat zij zei: ach,
    ga toch weg met die bullshit. Tegenwoordig zegt iedereen dat hij of zij hoogsensitief is. Ik heb ook een een testje gedaan op internet. Daar kwam uit dat ik autistisch ben en in een bubbel leef. Ja, dag! Ga toch weg! Ik geloof het pas als je tests in het ziekenhuis hebt ondergaan en het is bevestigd..
    Ok, voor de duidelijkheid: tot op dat moment was ze mijn beste vriendin. Nu niet meer. Ik voelde me zo afgewezen om wie ik echt ben. Was zo gekwetst!!
    Uiteindelijk heb ik mezelf in het hokje gezet van HSP. Gewoon omdat het voor mezelf een houvast is, om mezelf eraan te herinneren dat ik mijn eigen tempo mag aanhouden en mijn eigen grenzen mag aangeven. Maar het gaat er niet alleen om in welk hokje je zit, maar vooral wat je ermee doet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.